با اصرار دولت تنها عده معدودي از دانشگاهيان و كارشناسان سياسي كه نام آنها نيز در برخي از رسانه ها آمده اعلام آمادگي كردند تا از مذاكرات ژنو و «متن» توافقنامه دفاع كنند. راستي چرا بسياري از همفكران آنها سكوت اختيار كرده اند و سخني از توافقنامه ژنو و موفقيت آن به ميان نمي آورند؟
با توجه به اينكه روز سه شنبه دور جديد مذاكرات آغاز مي شود، در اين اينجا به دنبال آن نيستيم كه به نقد از توافق اوليه بپردازيم اما تنها در پي پاسخ اين سوال هستيم كه چرا «بسياري» از اساتيد دانشگاه، كارشناسان، تحليل گران و استراتژيست هاي نزديك به تفكرات دولت اعتدال راضي نشده اند از اين توافق و مذاكراتي از اين دست حمايت كنند.
بسياري از اين اساتيد و تحليل گران حتي كساني كه در دولت هاي اسبق از مشاوران سياسي و استراتژيك بوده اند، مخالف آن هستند و اين موضوع را در نشست هاي دوستانه مطرح مي كنند اما هنوز آن را رسانه اي نكرده اند.
در اين ميان هستند همفكران و موافقان دولت يازدهم كه تمايلي ندارند خود را آلوده اين مسئله كنند اما به شدت نسبت به آن انتقاد دارند. اين طيف منتظر هستند تا دولت، نتيجه لازم را در پايان ببيند. يا اينكه منتظر هستند تا ديپلمات هاي هسته اي شانس خود را در دور تازه مذاكرات نيز بيازمايند.
دولت به خوبي مطلع است كه چرا همفكران آنگونه كه بايد از توافق حمايت نمي كنند. شايد اين دست از «ساكتين ژنو» هنوز نمي خواهند كه دولت نااميد شود و به خاطر بهره گيري دولت از ديپلماسي عمومي در عرصه هسته اي سخني در مخالفت به ميان نمي آورند.
از سوي ديگر با توجه به اينكه دولت بخش هاي قابل توجه اي از رويكردهاي سياسي خود را به سياست خارجي و هسته اي معطوف كرده تا از اين مسير راه هاي اقتصاد را باز كند، همفكران دولت كه مخالف توافق هستند علاقه اي ندارند كه خلاف دلگرمي هاي دولت سخني به ميان آورند، اما برخي از آنها اعلام كرده اند كه دلايل چرايي مخالفتشان را روزي رسانه اي خواهند كرد.