کد خبر: 912162
لینک کوتاه: http://www.Javann.ir/003pII
تاریخ انتشار: ۲۳ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۲:۳۶
از آنجا که پدر حضرت روح الله در همان اوایل ولادت ایشان به شهادت رسیدند و ایشان در دامان دایه، مادر و عمه بزرگوارشان رشد یافتند، که حضرت روح الله از دامان آنان خمینی کبیر شد. آن‌ها در واقع سه بانویی هستند که امام را پرورش دادند ...
جوان‌آنلاین: از نظر روانشناسان، شخصیت هرفردی متشکل از سه عامل مهم وراثت، آموزش و پرورش و محیط زندگی است که هریک در انعقاد و تکوّن شخصیت فرد تأثیر به سزایی دارد و برای بررسی ابعاد شخصیتی افراد باید این سه عامل را مورد بحث قرار داد.
از آنجا که پدر حضرت روح الله در همان اوایل ولادت ایشان به شهادت رسیدند و ایشان در دامان دایه، مادر و عمه بزرگوارشان رشد یافتند، که حضرت روح الله از دامان آنان خمینی کبیر شد. آن‌ها در واقع سه بانویی هستند که امام را پرورش دادند و شاکله شخصیتی ایشان در دامان آن‌ها شکل گرفت، دامان پاکی که روح الله از آن به معراج انسانی خود رسید و زمینه انقلاب آسمانی را برای مردمی که سال‌ها در بند ظلم و ستم اسیر بودند را فراهم آورد.

«ننه خاور؛ دایه امام»

از نظر آئین تربیتى اسلام؛ نامى که بر فرزند مى گذارند، غذایى که مادر در دوران باردارى میل مى‌کند، شیرى که به نوزاد مى‌دهد و… همه در تربیت و شخصیت آینده کودک تاثیر بسزایی دارد. در دوران شیرخوارگی علاوه بر تحکیم ساختمان جسمی کودک، ساختار روحی او نیز تکوین یافته و حتی رفتار، گفتار و تغذیه مادر به همراه شیر بر طفل اثر می ­گذارد.
چه بسا پدر و مادر متدینی که به سبب سهل انگاری در این مسأله، فرزند ناصالحی در دامان پرورانند. مانند فرزند ناخلف شیخ فضل الله نوری که توسط زنی شیر داده شده بود که کینه حضرت علی (ع) را در دل داشت. فرزندی که به مشروطه خواهان پیوست و با اعدام پدر زیر چوبه دار شادی کرد و او نیز خود صاحب فرزندی شد که دبیرکل حزب توده در ایران بود.

ننه خاور دایه‌ای لایق و با شهامت

حاج آقا مصطفى (پدر امام) در تربیت فرزندان خویش بسیار مراقب بود. او فرزندانش را پس از تولد به دایه مى سپرد. هر کدام از آن‌ها یک دایه داشتند. دایه روح الله، ننه خاور بود. حاج آقا مصطفى به خاطر وسواسى که داشت، بر شیرى که دایه به فرزند مى داد نظارت مى کرد. از این رو به دایه مى گفت: «تا زمانى که این طفل را شیر مى دهى نباید از غذاى شوهرت استفاده کنى. من سه وعده غذا هر روز به تو مى دهم تا ارتزاق او از همان غذایى باشد که خود تهیه مى کنم.» دلیل پدر امام براى این سفارش، تضمین شرعى بودن و حلالیت مواد غذایى (شیر) مورد استفادۀ فرزند و دور نگهداشتن وى از محرمات، از همان سنین کودکى بود.

ننه خاور دایه روح‌الله از زنان نادر روزگار بود. او که در شیر دادن به امام به هاجر یاری می‌رساند، علاوه براینکه زنی مومن و پرهیزگاری بود، شجاعت بسیاری نیز داشت چنانچه حتی از روی اسب تیراندازی می‌کرد و به هدف می‌زد.
همسر دایۀ امام «کربلایی میرزا آقا» نیز، از تفنگ داران آقا مصطفى بود که به مهارت در سوارکارى و تیراندازى مشهور بود و همراه با رشد کودک، وظیفۀ آموختن این دو مهارت (که به ورزش هاى مورد تأکید پیامبر معروف هستند) نیز برعهدۀ او قرار گرفت.

«هاجر خانم؛ مادر حضرت امام»

تاکید بسیار اسلام در انتخاب همسر شایسته نشان از یک حقیقت بسیار بزرگ داشته، حقیقتی که در آن زنان به عنوان زمینه و بستری برای پرورش و ایجاد نسل‌ها محسوب می‌شوند. چنانچه در کلام علی (ع) و در جریان جنگ جمل زمانی که محمد حنفیه با وجود حمله نتوانستند مانع پیشروی دشمن شوند امام به ایشان فرمودنند که این ضعف و ترس را از مادرت به ارث برده‌ای.
در خانواده امام (ره) وجود زنان آگاه، بیدار و هوشیار به مسائل سیاسی مسلماً در رشد، بینش و شکل گیری شخصیت ایشان تاثیر بسیاری داشت. چنانچه مادر ایشان هاجر خانم از زنان برجسته و منصوب به خاندان علما در آن منطقه محسوب می‌شدند.

پـدر هاجر، آیت الله میرزا احمد، از علما و مدرسان والامقام بـود که بـرخـى از استادان فـن مناطق کربلا و نجف از محضـرش استفـاده کـرده انـد. عمـوهـاى ایـن بـانـو به نـام هاى: آخـونـد ملامحمدجـواد، آقا نجفـى ملایرى، آقا شیخ فضل الله و برادرهایـش به اسـامـى: حاج میـرزا محمـدمهدى، میـرزا عبـدالحسیـن، حـاج میـرزا زین العابدیـن و آقاحبیب، همه از روحانیان، دانشوران و بعضى از آنان در زمره بزرگان روحانیت محل به شمار مـى آمدند. 

«صاحب خانم؛ عمه امام»

امام خمینی اگر چه فرصت درک محضر و تربیت پدر زاهد، عابد و فاضل خود را نیافت، ولی روح تقوی و پارسایی رادر کنار دلیری، مردانگی و دفاع از مظلوم در برابر ظالم از پدر به ارث برد و در دامان مادری دلسوز و تحت تربیت عمه‌ای با شهامت دوران کودکی را گذراند. او بار‌ها خاطرات مربوط به زندگی و شهادت پدرش را از زبان عمه اش شنیده بود؛ و در خاطراتشان از شهامت و علم عمه‌شان یاد می‌کردنند.

در خاطرات برادر حضرت امام آیت الله پسندیده آمده که بعد از شهادت پدر به همراه عمه، مادر و روح الله که کودکی خردسال بود به تهران رفتند و با عین‌الدوله صدر اعظم مظفرالدین شاه دیدار کردند و بانو صاحب به همراه بانو هاجر در حضور مظفرالدین‌شاه سخنانی در دفاع از خون شهیدشان و اصرار بر قصاص قاتل آقا مصطفی داشتند، و در نهایت با پیگیری‌های مداوم خانواده امام شاه و صدراعظم مجبور می‌شوند دستور قصاص قاتلین سیدمصطفی را صادر کنند، چنانچه قاتل را به حکم دولت وقت در قلعه یوجان، دو فرسخى خمیـن، دستگیر نمـوده و به زندان تهران انتقال داده و در میـدان تـوپخانه تهران به حکـم علما و مجتهدان عصـر قصاص کردند.

شهادت پدر امام در عصر بی عدالتی و خان سالاری و روحیه حق طلبی عمه و مادر که امام در جریان قصاص قاتل پدر و در طول زمان حیات این دو زن بزرگوار از ایشان دید چنان در تار و پود فکری امام رسوخ یافته بود که بعد‌ها در دفاع همه جانبه‌ی وی از مستضعفین و مردم مظلوم به عنوان یکی از اصول خدشه ناپذیر مبارزاتی ایشان تجلی کرد.

روح الله هرچند کوتاه از محضر عمه و مادر خود فیض برد، اما روحیه مبارزگری و حق ستیزی که از پدر خود به ارث برده بود در زمان کوتاه حیات عمه و مادرشان به درستی در او بارور شد و این روحیه با توجه به قرارگرفتن ایشان در برحه‌ای از زمان که در آن مسائل سیاسی در ایران به دلیل وقوع نهضت مشروطه تقریباً اوج گرفته بود، زمینه‌ای برای ورود هر چه بیشتر ایشان در مسائل سیاسی کشور فراهم کرد چنانچه علاقمندی وی به نهضت نشان از رشد سیاسی ایشان در طول زمان دارد. روح الله که خود در محیطی که اغلب بستگان و نزدیکان او چه از طرف مادری و چه از طرف پدری، عالم دینی و تحصیل‌ کرده بودند رشد یافته بود، جانش با ورود به حوزه علمیه و آشنایی با استاد بزرگ عرفان و اخلاق آیت الله شاه آبادی هرچه بیشتر با اسلام ناب محمدی آمیخته شد و تبدیل به رهبری شد که نه تنها کشور ایران بلکه جهانی را تحت تاثیر اندیشه‌های ناب و عرفانی و اسلامی خود قرار داد.

منبع: باحجاب
نظر شما
جوان آنلاين از انتشار هر گونه پيام حاوي تهمت، افترا، اظهارات غير مرتبط ، فحش، ناسزا و... معذور است
نام:
ایمیل:
* نظر: